W końcu zagłębiając się w las usłyszałam reprezentatywny świst. Więc czujnie zaczęłam się skradać. Starałam się iść najdelikatniej gdy można, byle nie spłoszyć świstaków. Tudzież właściwie też podchodząc co chwila bliżej wyciągnęłam kamera po to żeby być przygotowanym na uformowanie zdjęcia. Tak też w dość dziwnej ekwilibrystycznej pozie ujrzałam rodzinę świstaków, która słodko odpoczywa w cieniu gęstwiny drzew. Para małe natomiast dwoje duże. Wspaniałe, dorodne i śliczne. Wiedziałam, że owo zdjęcie musi wyjść. Właściwie też było. Wyszły mi cudowne zdjęcia. W drodze aż do schroniska cały czas wyciągałam kamera a patrzyłam na moją rodzinkę, która miała mi wkrótce przynieść sukces. Zachwycona tudzież niezmiernie zadowolona poszłam do zakładu „Fotograf Zakopane„- w końcu dzięki wizycie tam mam zdjęcie życia. Fotograf zakopane na nieszczęście pana, który mi pomógł nie było. W następstwie tego też trochę niepocieszona musiałam wrócić aż do domu.